ถ้าดูงานเฉลิมฉลองจากมุมสูงโดยปิดเสียงไว้ เราก็ยังบอกได้ว่ากำลังดูเทศกาลของที่ไหน — เพราะแต่ละวัฒนธรรมมี "จานสี" ของความสุขไม่เหมือนกัน
สงกรานต์ — ไทย
สีของน้ำและดอกไม้: ฟ้าใส ขาว เหลืองดาวเรือง และเสื้อลายดอกที่สาดสีทุกเฉดเข้าด้วยกันอย่างไม่ต้องขออนุญาตใคร
โฮลี — อินเดีย
เทศกาลที่สีคือตัวงานเอง ผงสีชมพูช็อกกิ้งพิงก์ เขียวมรกต เหลืองขมิ้น ถูกโยนขึ้นฟ้าจนอากาศเปลี่ยนสี ความหมายดั้งเดิมคือฤดูใบไม้ผลิและการให้อภัย
คาร์นิวัลริโอ — บราซิล
ทอง เขียว ม่วง และขนนกทุกสีที่มีในธรรมชาติ จานสีที่ออกแบบมาให้เห็นจากอัฒจันทร์ไกลๆ และขยับตลอดเวลา
ตรุษจีน — จีนและทั่วเอเชีย
แดงและทองเกือบผูกขาด เพราะแดงคือมงคลและการขับไล่สิ่งไม่ดี เป็นตัวอย่างที่ชัดที่สุดว่า "สีเดียวที่ชัดเจน" ทรงพลังแค่ไหน
เทศกาลฤดูร้อนญี่ปุ่น
ตรงข้ามกับทั้งหมด — คราม ขาว และแสงโคมส้มอุ่นในความมืด ความรื่นรมย์แบบเบาเสียง ที่พิสูจน์ว่างานฉลองไม่จำเป็นต้องเสียงดังเสมอไป
บทเรียนสำหรับคนทำงานอีเวนต์อาจมีข้อเดียว: สีของงานฉลองไม่มีถูกผิด มีแต่ "ชัด" กับ "ไม่ชัด" — จะจัดเต็มทุกเฉดแบบโฮลี หรือคุมโทนเดียวแบบตรุษจีนก็ได้ ขอแค่เลือกให้ขาด