ในฮอลล์งานแฟร์ที่ทุกบูธตะโกนพร้อมกัน บูธที่เงียบที่สุดมักเป็นบูธที่คนจำได้
ภาษาญี่ปุ่นมีคำว่า ma (間) — ช่องว่างที่ตั้งใจเว้น ไม่ใช่พื้นที่ที่เหลือจากการวางของ แต่คือองค์ประกอบหนึ่งของงานออกแบบที่สำคัญเท่ากับตัวของเอง สวนหิน บทกวีไฮกุ และห้องชงชา ล้วนทำงานด้วยหลักเดียวกัน: สิ่งที่ไม่อยู่ตรงนั้น ทำให้สิ่งที่อยู่ชัดขึ้น
งานอีเวนต์ก็เช่นกัน ลองนึกถึงบูธที่มีของชิ้นเดียว — ประติมากรรมลอยได้หนึ่งชิ้น แสงหนึ่งดวง พื้นที่ว่างรอบๆ ให้คนเดินเข้าไปยืน สมองของคนเดินงานที่ล้าจากการรับข้อมูลมาทั้งฮอลล์ จะรู้สึกเหมือนได้หายใจ และความรู้สึก "ได้พัก" นั้นจะติดอยู่กับแบรนด์ของบูธนั้นไปด้วย
ความว่างยังทำงานอีกอย่างที่ของแน่นๆ ทำไม่ได้: มันให้เกียรติของที่เหลืออยู่ แกลเลอรีศิลปะแขวนรูปห่างกันเป็นเมตรไม่ใช่เพราะผนังเหลือ แต่เพราะระยะห่างคือคำบอกใบ้ว่า "สิ่งนี้มีค่าพอจะได้พื้นที่ของตัวเอง" บูธที่วางของชิ้นเดียวกลางพื้นที่โล่งกำลังพูดประโยคเดียวกัน
แน่นอนว่าความว่างมีราคา — พื้นที่งานแฟร์คิดเงินเป็นตารางเมตร การไม่วางของจึงเหมือนการจ่ายเงินซื้อความเงียบ แต่บางทีนั่นแหละคือประเด็น: ความเงียบในที่ที่ทุกคนตะโกน คือเสียงที่ดังที่สุด